HELDERZIENDE EN WAARZEGGER

Zoals eerder te lezen was in dit blog, heeft Mario-Max na zijn ontmoeting met de Dalai Lama (wonderlijk genoeg niet één foto van te vinden) plotseling gaven bij zichzelf ontdekt. Vanaf die tijd noemt hij zichzelf “wonderdoener” en is hij zelfs “beschermheer van de Wonderdoenersakademie” geworden. Zie mijn blog “Wonderdoener” (link). Tot op heden is hij zelfs nog steeds zeer actief op Questico (link), een soort Astrologenlijn, waar hij zich als helderziende en waarzegger presenteert. Hij kan met dieren communiceren en krijgt zelfs hulp van een heuse Engel, die hem de antwoorden influistert. Hier geeft hij telefonische “adviezen”. Voor hem een lucratief zaakje, gezien de pittige prijs van 3,49 / 3,89 euro per minuut. Chatten kan je ook met hem, is in elk geval goedkoper: slechts 1,99 euro per minuut. Maar ja, dat is dan ook gewoon een kwestie van kopieëren en plakken, waar hij al ervaring mee heeft opgedaan tijdens het “schrijven” van zijn dissertatie. Deze hele maand december is hij dagelijks bereikbaar om, tussen het schrijven van de vele persberichten en dreigbrieven door, telefonische adviezen te geven. Hij heeft het in elk geval dus niét druk met daten! Hij helpt je dan dolgraag Het Liefdes-Geluk te vinden. Wat jammer nou, dat hij zichzelf niet met zijn eigen adviezen kan helpen… Deze maand is Mario-Max echter in de reclame en kun je GRATIS teruggebeld worden! (link) Tja, hij moet natuurlijk iéts om weer wat goodwill te krijgen na al die negatieve publiciteit van de laatste weken… Wat de lezers hiervan vinden? Lees deze vermakelijke reacties (link).

PARTNERS

Zijn vorige relaties liepen op de klippen, omdat zijn ex-partners het helemaal gehad hadden met zijn publiciteitsgeilheid. “Bambi” had schoon genoeg van dat zotte gedoe: “Er war zu mediengeil!” (link). Ook Angela Ermakova wilde om die reden niet met hem trouwen (link). Dus werd het tijd voor een “Coming Out Of The Bezemkast”, en ging hij op zoek naar een heuse prinses, die hem wil om hemzelf en niet van hem wil profiteren. Ahum, wordt hier niet met enigszins verschillende maatjes gemeten? Prinses Madeleine van Zweden mocht daarna van zijn aandacht “genieten”. Helemaal hoteldebotel was het ventje van het prinsesje. Maar kennelijk was het toch meer eenrichtingsverkeer dan hij zou willen. Het meiske had Godzijdank helemaal niet in de gaten, dat ze er een aanbidder bij had. Met veel verdriet moest hij in de Schweizer Illustrierte lezen, dat ze met een ander had geflirt (link). Diep Gekwetst Was Hij. “Nou, dán maar naar Holland, als die in de Waddenbagger gaan staan rondstampen, trappen ze vast overál wel in” moet hij gedacht hebben…

WALDEMAR

Er wordt altijd erg veel nadruk gelegd op het feit, dat Waldemar in de lijn van de Britse troonopvolging voorkomt. Maar of dat nu zo bijzonder is als je op de 988ste plaats staat??? (link). Dan ben je bijna de duizendste. Dan kom je in geen duizend jaar aan de beurt. Wat wél voor het eerst in duizend jaar gebeurt, is, dat Mario-Max uit liefde mag trouwen. Vindt Mario-Max dan tenminste. Waarbij hij dan even het huwelijk van zijn bloedeigen moeder met Waldemar vergeet, die bovendien drie maal eerder met een niet-adellijke dame getrouwd is geweest.  Ach toch. Mario-Max zegt het daarmee dus zelf: dat was geen echte liefde… En dat ondanks het feit, dat Waldemar zo “attractief” is (link). Ooit was Waldemar getrouwd met Anne Lise Johansen, een Deense hoffotografe. Er ontstond een rel toen Anne Lise probeerde om privé-foto’s en koninklijke geheimen te verkopen aan de Deense weekbladen. Toen Anne Lise (waarvan Waldemar inmiddels gescheiden was) in 1994 overleed, moest de berooide Waldemar met zijn dochter naar een van de armste wijken van Kopenhagen verhuizen. De Deense kroonprins keerde hem de rug toe en Waldemar leefde van de liefdadigheid. Hij raakte algemeen bekend als “de arme prins” en “prins schandaal” (link)

GEBRUIK VAN DE NAAM WALDEMAR

Het is natuurlijk lastig met harde bewijzen te komen, dat Mario-Max zelf epistels uit naam van Waldemar zou schrijven. Dat beweer ik hier dan ook niet. Wel roept een aantal zaken bij mij op zijn minst vragen op over het gebruik van de naam Waldemar. Zo worden álle persberichten uitgegeven door Trendsetter Verlagsgruppe, waarvan Mario-Max de uitgever is (link). Hetzelfde geldt voor News4Press.com. Mario-Max is degene die de berichten publiceert. Steeds wanneer Mario-Max verdedigd moet worden, staat daar plotseling de naam van Waldemar onder. Mario-Max heeft een aantal e-mailadressen in gebruik. Opvallend genoeg komt het voor, dat Waldemar en Mario-Max tegelijkertijd in dat account zijn ingelogd en e-mails sturen, zelfs midden in de nacht. Een tijdstip waarvan je zou verwachten, dat iemand op leeftijd netjes in zijn bed ligt. Bevreemdend vind ik ook, dat het (grammaticaal zeer slechte) taalgebruik van beiden zo extreem veel overeenkomsten vertoont. Je zou toch iets meer verwachten van een blauwbloedige, die een bijpassende opleiding heeft genoten. Een naar eigen zeggen goede vriend van hem, Reid Rosenthal, heeft hier iets meer duidelijkheid in geschapen. Hij kent hem uit de tijd, dat Mario-Max jurylid was bij de Miss USA verkiezingen. De winnares is nu met die Reid getrouwd. Onlangs raakte ik op Twitter in gesprek met Reid en stelde hem wat vragen, omdat ik niet meer snapte wanneer ik nou met Mario-Max te maken had en wanneer met Waldemar. Het Mario-Max zelf vragen was geen optie. Meneer heeft, behalve zijn dreigmail, nog nooit mijn vragen beantwoord. Reid heeft toen, zij het enigszins aarzelend, in een tweet aan mij bevestigd, dat Mario-Max inderdaad soms de naam Waldemar gebruikt (link1, link2, link3, link4 en link5). Let wel: dat zegt híj, hè? Niet ík! Ik zou niet durven…

GEBRUIK VAN DE TITEL PRINS

Op 17 april 2009 tuimelt er een juridisch document in de inbox van het Zweedse royalty-blog svenskdam.se (link). Een zeer boze Alexander Prinz zu Schaumburg-Lippe eist verwijdering van sommige teksten van de website en dreigt met juridische stappen als dat niet gebeurt. Wat blijkt? Hij is woest, dat een zeker (door hem niet erkend) familielid gebruik durft te maken van de titel Prins. Alexander maakt hen duidelijk, dat hij Mario-Max hierom al eerder voor de rechter had gesleept. Alexander had documenten van de rechtbank in Hamburg, dat Mario-Max zich vanaf 2007 géén prins meer mag noemen. Het Zweedse blog besloot de arme Alexander tegemoet te komen en paste netjes de teksten aan. In 2009 werd nogmaals de gerechtelijke uitspraak bevestigd, dat Mario-Max zichzelf geen prins mag noemen:

Mario-Max zelf blijft maar volhouden (in elk geval in Nederland), dat hij een echte prins is. Zijn eigen moeder Gertraud denkt daar kennelijk anders over. Zij struint zo af en toe ook weleens de fora af om her en der protesten te laten horen. In 2008 liet ze o.a. hier weten dat Mario-Max met zeer grote nadruk géén prins is! (link).

HELGA LEE

Mario-Max had een oma, Edith (geen geadopteerde, gewoon heel saai een echte). De eerste grote liefde van Edith was “Prins Saus”: de Max Prinz zu Schaumburg-Lippe met wie Helga Lee Roderbourg later trouwde. Ook nadat Prins Saus in 1974 overleed, bleven Edith en Helga Lee met elkaar in contact. Helga Lee had uit haar huwelijk met Max helaas geen kleine Sausjes overgehouden. Gertraud, de biologische moeder van Mario-Max, zag hierin voor haar zoon de kans om een andere wereld te leren kennen en in een familieberaad werden de te nemen stappen hiertoe besproken. Het was dus allemaal een van tevoren afgesproken opzetje! Mario-Max werd later naar Amerika gestuurd en begon Helga Lee op haar reizen te begeleiden. (link).

Wordt vervolgd in het volgende deel.

Het verhaal wordt steeds gekker. Na de uitzending van RTLBoulevard van gisteravond, waarin Marc van der Linden de namaak-prins terecht aan de kaak heeft gesteld, wordt Marc van der Linden door hem en zijn adoptief-familie belaagd. Zie hier het zogenaamde persbericht, uitgegeven door Trendsetternews, wat, zoals bekend, niet door Waldermar, maar door Mario-Max wordt beheerd. Op een uiterst onfrisse manier worden de onthullingen van Marc van der Linden vergeleken met de jodenvervolging. IDTV heeft zich inmiddels bij monde van Susanne vd Klugt van deze uitspraken gedistantieerd. Terecht. Wonderlijk genoeg doet SBS6 dat niét. Ik breek een lans voor Marc van der Linden. Hij heeft alles gisteravond op een zeer correcte manier gedaan en heeft zich terdege voorbereid. Om te illustreren met wat voor een gek we hier te maken hebben het volgende:

Gisteren vond ik een bericht van 16 augustus 2010, dus nog heel recent, over de "coming out" van die pipo als, ik lieg het niet, "miracle worker" (wonderdoener). In het bericht wordt dat met hoofdletters geschreven, maar ik weiger daarin mee te gaan. Daarin wordt beweerd dat Mario-Max aangeboren spirituele gaven heeft, die pas na zijn ontmoeting met de Dalai Lama echt tot uiting kwamen. Hij heeft toen besloten zijn "gaven" te gelde te maken. In het bericht lees ik, dat Mario-Max tevens BESCHERMHEER VAN DE WONDERDOENERSAKADEMIE IN EUROPA is. Werkelijk waar, gekker kun je het niet maken! In het artikel staat een telefoonnummer met een "Expertcode" wat je kunt bellen om hem te raadplegen. Net zoiets als die maffe astrologenlijn bij ons in Nederland. Jezelf als wonderdoener voordoen vind ik regelrechte oplichting. Een journalist beschuldigen van jodenvervolging vind ik regelrechte laster. Mensen, die kritisch schrijven, stelselmatig lastig vallen en bedreigen, vind ik regelrecht stalken en bedreiging. Iemand "aangeven" bij Slachtofferhulp in plaats van bij de politie vind ik regelrecht zielig.

Wordt vervolgd...

Een paar uur geleden bericht gehad van Marc van der Linden: 

"oh dear... ik heb de eerste dreigmail en tweets al binnen. ;-)))"

Wat was er gebeurd? Op Twitter hadden Marc van der Linden (@MarcvdLinden) en Jens van den Brink (@JensvandenBrink) lucht gekregen van het verhaal van @MeisjeMeisje. Er werden wat vragen over en weer gesteld, totdat Marc mij tweette: "hij is geadopteerd, hij mag de naam dus gebruiken maar de titel niet" (link). Ja, dat wisten wij, dat wist hij, dat weet heel de Twitterbevolking, maar dat weet de meneer in kwestie kennelijk niét (althans: hij wíl het niet weten, en zet eenieder, die zijn mooie droom durft te verstoren, onder druk). 

Wat mij niet gelukt is, lukte Marc van der Linden in no time: de heer in kwestie laten antwoorden via Twitter (laten we over de kwalificatie "heer" maar even niet twisten). @SchaumburgLippe antwoordde niet veel later aan @MarcvdLinden: "Your false statement is stunning, are y jeallous of great ratings of SBS 6 Mario-Max Prinz zu Schaumburg-Lippe real prins?WSL" (link).

Kennelijk staat WSL voor: Waldemar, Prinz zu Schaumburg-Lippe. @MeisjeMeisje en ik hadden eerder al geconstateerd, dat het vreemd was, dat Waldemar en Mario-Max kennelijk altijd tegelijkertijd in hetzelfde account zitten te werken, of het nu Twitter of e-mail is, of het nu overdag, 's avonds of diep in de nacht is. Vreemd daarbij is ook, dat de naam Waldemar alleen onder teksten staat, waarin Mario-Max wordt verdedigd. Verder zie of hoor je Waldemar niet, tenzij via de persberichten die door Mario-Max met grote regelmaat de deur uit worden gestuurd. Maar goed, ik dwaal af.

@SchaumburgLippe stuurde Marc meteen daarna nog een andere tweet na: "PS: Obviously you did not watch your RTL germany series about my son The Prince Schaumburg-Lippe, do research! Prins Waldemar" (link). 

Daarop stuurde Marc van der Linden hem een drietal tweets:

"and that is exactly what i have done, research! noblesse oblige! to be continued..." (link).

"ps great ratings? 690.000 viewers!That means that 15,9 million people didn't watch it. and yes I have seen your RTL show" (link).

"ps2 Mario Max is not a prince according to dutch law, nor is he your son. There is no bloodline. Fake prince... so sad!"  (link). 

Wordt ongetwijfeld vervolgd....

… een Meisje uit Blogland. Ze woonde daar heel gelukkig en tevree. Ze woonde in een mooi roze Bloghutje, waar heel veel andere meisjes (en ook wel jongetjes) op bezoek kwamen, want het Meisje kon altijd zo mooi vertellen over de dingen, die ze meemaakte, en de leuke spulletjes, die ze in de winkels had gezien, en de grappige dingen, die ze op haar zoektochten in het Grote Spannende Internetbos tegen was gekomen. Ja, het Meisje had hééééééél veel tevreden bezoekers. Soms, zo tussen haar mooie Meisjesdingen in haar mooie Meisjesbloghut, droomde het Meisje wel eens een eind weg over kikkers, die ze moest kussen, die dan in mooie prinsen veranderden.

Op een dag vond het Meisje een interessant bericht van Plastic Petula.  “I just lúúúúuúúúv prinsen!” las het Meisje. “Ik heb drie héééééle knappe buitenlandse prinsen gevonden, die op zoek zijn naar jóu!” “Jawóhl”, dacht het Meisje, en toen: “drié nog wel? Dat moet ik tegen mijn vriendinnetjes gaan vertellen! Eerlijk delen!”. En het Meisje keerde zich al om, om op een holletje naar haar Bloghut te huppelen.

Plotseling onderbrak het Meisje haar Meisjeshuppel abrupt en zei tegen zichzelf: “Maar wácht, ik kan beter eerst even om me heen kijken of ik wat meer informatie vind over die prinsen. Iedereen verwacht natuurlijk van me, dat ik met een leuk, smeuïg verhaal kom, en niet alleen met een simpele mededeling. Daar kan ik mooi niet mee thuis komen. Hoe heten die knapperds eigenlijk?” En ze las het bericht van Plastic Petula verder. De prinsen heetten: Klein Schuimpje, Chocoprince en Balletje. Ze las, dat Chocoprins een vrouw wilde, die goed kon koken. “Ja doei!”, dacht het Meisje, “als ik prinses word, dan wil ik een hele hofhouding, die voor mij gaat koken. Dat doe ik dan mooi niet meer zelf!”. Die prins viel dus al af. Over Balletje las ze, dat die in het verre land van Balasinor woonde. “Ja nee”, dacht het Meisje, “dat wordt me te ingewikkeld met mijn OV-chipkaart”. Dus bleef Klein Schuimpje over. Klein Schuimpje hield van komedie en van meiden met humor, las ze. “Nou, da’s dan voor mekaar”, dacht het Meisje, “ik hou van een lolletje, moet helemaal goed komen”.

Toch was het Meisje nog niet tevreden met wat ze las: “daar kan ik toch geen echt verhaal van brouwen? Wie ís die Klein Schuimpje eigenlijk? Waar komt ie eigenlijk vandaan?”. En met het briefje in haar hand keek ze weifelend om zich heen, niet goed wetend wat te doen. Maar ach, daar was ze toch bijna vergeten, dat ze in het Grote Spannende Internetbos was! Daar hoefde je maar een takje op te tillen, en je vond er een blaadje met een Nieuwtje er op. Of je raapte een stukje mos op, en dan lag daar weer een ánder Nieuwtje onder. En soms, als je een verborgen paadje vond, waar nog niemand geweest was, vond je wel eens zomaar een hele stápel Nieuwtjes. Je kon er een hele ketting van rijgen, zó veel Nieuwtjes kon je daar in dat Grote Spannende Internetbos vinden. En over die kettingen vertelde ze vaak in haar Bloghut. Maar weet je, haar vriendjes en vriendinnetjes wilden niet zómaar haar verhalen geloven, dus ze onthield altijd goed waar ze de Nieuwtjes had gevonden. Dan ging de hele meute massaal op pad om te kijken of de Nieuwtjes echt bestonden. Dat had ze wel geleerd.

Maar waar nu te beginnen? Ze keek nog eens om zich heen. En plotseling zag ze een heel spoor van Internetbroodkruimels. Die had Klein Schuimpje achtergelaten, zodat iedereen hem makkelijk kon vinden. Ze volgde het spoor, en kwam al snel bij het eerste Nieuwtje over Klein Schuimpje uit. “O, die heeft hij daar zelf neergelegd”, begreep het Meisje, “dá’s makkelijk!”. En al snel bleek, dat ze helemaal niet hoefde te zoeken. Ze vonden bérgen en bérgen Nieuwtjes over Klein Schuimpje. En állemaal door Klein Schuimpje zelf overal neergelegd. Dat begon ze wel een beetje raar te vinden. Ik bedoel maar: als Sprookjesfiguur ga je toch niet zoveel over jezélf schrijven? Dat laat je toch aan de Sprookjesschrijvers over? Op een gegeven moment werd het zo erg, dat de Nieuwtjes over Klein Schuimpje vanuit alle hoeken aan kwamen waaien en haar van top tot teen bedolven. “Ja, nou moet je even ophouden, hoor!” proestte het Meisje, terwijl ze de Nieuwtjes, die in haar mond en oren en neus waren gevlogen, weer uitspuugde. “Nou wéééééééééééét ik onderhand wel, dat je echt een prins bent, je doet net alsof ik je niet wil geloven!”. En ze sloeg gauw een smal paadje in, waar geen broodkruimels naartoe leidden.

Daar zag ze op een omgevallen vermolmde eik een Oude Wijze Goegelman zitten, die haar bedachtzaam aankeek. “Waar ben je naar op zoek, Meisje?”. “Och, ik zoek alleen een beetje rust, ben een beetje overdonderd door al die Nieuwtjes van de prins. “Welke prins?“ vroeg de Oude Wijze Goegelman. “Klein Schuimpje” glimlachte het Meisje, “heeft op een echte prinsenschool gezeten!”. “Ja, dank je de koekoek!” zei de Oude Wijze Goegelman, “ik zal je eens wat ándere Nieuwtjes laten zien. Kom maar eens mee, dan wijs ik je waar je die kan vinden”. En het Meisje huppelde achter hem aan….

Uren later kwam ze thuis in haar Bloghut, waar de hele meute haar al op zat te wachten. Iedereen klapte en trommelde vol gespannen verwachting op de tafels en stoelen: “en? Wat heb je vandaag weer voor mooie verhalen voor ons?”. “Nóu!” zei het Meisje, en ging er eens goed voor zitten…

Het bleek, dat Klein Schuimpje helemaal geen prins was. Hij wílde wel héééél erg graag een prins zijn. Daarom had hij zich laten adopteren. En niet één keer, nee, zelfs twéé keer! Hij was op dit moment geadopteerd door iemand, die zich een eeuw geleden Prins had mogen noemen. Als het land waar hij vandaan kwam toen de wet niet had veranderd. Die wet luidde, dat prinsen in dat land niet meer bestonden. Wie nog “Prins” in zijn naam had staan, mocht dat niet meer als titel gebruiken. Het was voortaan alleen nog maar een onderdeel van de Achternaam. Niets meer. Helemaal afgeschaft die handel. Eigen kinderen van zo’n Prins mochten nog wel Prins heten, omdat dat immers tot hun Achternaam behoorde, maar dat ging niet op voor kinderen die werden geadopteerd. Die konden dat onderdeel van de Achternaam mooi niet overerven. En wat had Klein Schuimpje toen gedaan? Héééél slim? Die was na de adoptie op een holletje naar de Voornamenbank gegaan, om zijn voornamen te laten veranderen. Hij had nu wel zó veel voornamen, dat dat wel moeilijkheden op moest leveren als hij iets moest ondertekenen of zo. Die pasten van z’n levensdagen niet op één blad papier. En als derde voornaam had hij Prince gekozen. Net als de Paarse Regenzanger. Dat was toch wel even iets anders dan zo’n overgeërfde Prinsentitel, die geen titel meer mocht heten. Nou was dat op zichzelf geen probleem natuurlijk. Als Klein Schuimpje het nou zo leuk vond om een half uur nodig te hebben om zich aan iemand voor te stellen, wat zou dat? Laat zo’n manneke toch érgens lol in hebben. Maar wat het Meisje niét zo leuk van Klein Schuimpje vond, was, dat hij dus létterlijk Sprookjes aan het rondstrooien was in het Grote Spannende Internetbos. “Inderdaad!” riepen de vriendjes en vriendinnetjes van het Meisje, “Sprookjes horen immers in het Sprookjesbos thuis, en niet in het Grote Spannende Internetbos! Dan breng je mensen alleen maar op een dwaalspoor!”. Ze vonden het allemaal een goeie grap, dat Klein Schuimpje na de Internetkus van het Meisje in een Kikker was veranderd. Normaal is het toch altijd omgekeerd, toch?

Die avond ging het Meisje met een tevreden gevoel naar bed. Ze had toch maar weer een mooi verhaal kunnen vertellen. En haar vriendjes en vriendinnetjes waren naar alle plekken geweest waar zij de Nieuwtjes eerder had gevonden. Sommigen waren zelfs de Oude Wijze Goegelman tegengekomen, die hun weer op het spoor van andere nieuwtjes had gebracht. En zo kwamen er nog vééééél meer Nieuwtjes aan het licht, die geen Nieuwtjes waren, maar Sprookjes bleken te zijn. Zó! Zal die Plastic Petula even op haar neus kijken, zeg! En het Meisje kneep haar oogjes stijf dicht en viel in een diepe slaap…

De volgende ochtend om 6 uur werd ze wakker van een hard gebonk op haar Bloghutdeur. Ze schrok zich helemaal een hoedje. Dat was al de derde keer die nacht. En telkens vond ze een vervelende brief op haar Bloghutdeur vastgeprikt. Ze dacht eerst dat Dronkeman die brieven had geschreven, want het stond vol met gelal. Toen keek ze nog eens goed en ze geloofde haar ogen niet! De eerste twee brieven waren ondertekend door: de Adoptiefvader van Klein Schuimpje! En de derde door Klein Schuimpje zelf! “Nou”, dacht het Meisje, “ga je prinsenschoolgeld maar terughalen, wat staat me dááááááár toch een partij spelfouten in, zeg!”. Toen las ze de brieven nog eens goed, en ze begon ‘m nu toch wel te knijpen. Het bleken dreigbrieven te zijn. Ze moest onmiddellijk haar verhalen over Klein Schuimpje intrekken, anders zwaaide er wat! Dan zou de Prinselijke Familie eens een partij Officieren van Justitie naar haar Bloghutje toesturen! “Wat krijgen we nóu?” bibberde het Meisje. En ze liep naar buiten om heel hard “hèèèèèèèèèèèèèllup!” te roepen…

Van alle kanten kwamen de vriendjes en vriendinnetjes aangehold om haar te hulp te schieten. Ze had zelfs zó hard geroepen, dat er zelfs helemaal vanuit het Twitterwoud Tweets kwamen aangevlogen om te vragen wat er aan de hand was. “Wááááááát???!!!” riepen ze allemaal nadat het Meisje haar verhaal had gedaan. Is dat Suikerprutje nou helemáál een haartje betoeterd?”. En iedereen deed z’n best om nóg meer harde bewijzen te vinden, dat het Meisje de Waarheid had gesproken.

Nou, om het maar even kort te houden: Klein Schuimpje blééééééf maar om haar Bloghutje heen dralen als een dief in de nacht, alsof hij niets beters te doen had. Maar hij merkte al snel, dat hij het onderspit moest delven. Daarom begon hij stiekem Sprookjes over het Meisje in het Grote Spannende Internetbos neer te leggen. Sprookjes, dat het Meisje hem zou chanteren, of dat iemand anders haar geld gaf om boze verhalen te vertellen. Sommige mensen werden boos toen ze die flauwekul lazen, anderen lagen helemaal in een deuk om zoveel onzin. Klein Schuimpje had zichzelf helemaal belachelijk gemaakt. Als hij écht slim was geweest, had hij dat iets handiger aangepakt, maar ja.

Op een dag, toen Klein Schuimpje weer zo’n Nepsprookje neerlegde, sprong de Grote Wijze Goegelman ineens achter de omgevallen vermolmde eik vandaan en gooide een grote emmer water over Klein Schuimpje heen. Nou weet ik niet of je ooit wel eens water over een schuimpje heen hebt gegooid. Er bleef alleen nog maar een piepklein zielig hoopje roze snot over van Klein Schuimpje. En het Meisje werd nóóóóóit meer door hem lastig gevallen. Met een diepe gulle lach draaide de Grote Wijze Goegelman zich om en kuierde op zijn gemak weg: “Al is de Leugen nóg zo snel, de Waarheid achterhaalt hem wel!”